علیرضا کوهکن؛ عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبائی
محمدعلی رحیمی_نژاد؛ دانشجوی دکتری دانشگاه علامه طباطبائی

با توسعه ارتباطات و شکل‌گیری جامعه جهانی اصولا نباید ظرفیتی برای کشورها ناشناخته مانده و مورد توجه نباشد. ظرفیت­های اقتصادی گوناگون در کشورهای مختلف، دلیلی برای همکاری و در پیش گرفتن دیپلماسی فعال با تکیه بر مزیت‌های نسبی می‌باشد.

شناخت ظرفیتهای بالقوه در عرصه دیپلماسی اقتصادی جمهوری اسلامی ایران در قبال کشورهای آسیای میانه یکی از فرصت‌های مهم برای پیشرفت اقتصادی کشور است. در همین راستا در این پژوهش به بررسی دیپلماسی اقتصادی جمهوری اسلامی ایران در آسیای میانه طی سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۶ پرداخته شده است. سوال اصلی نوشتار چگونگی دیپلماسی اقتصادی ایران با کشورهای آسیای میانه از ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۶ بوده است. در مقابل برای پاسخگویی به این سوال فرضیه اصلی عبارت است از اینکه دیپلماسی اقتصادی ایران با کشورهای آسیای میانه آسیای میانه از سال ۱۳۹۶-۱۳۸۴ دارای نگاه مقطعی و کوتاه مدت و فاقد برنامه بلندمدت، مدون و راهبردی و متاثر از جهت ­گیری­های سیاسی و غیراقتصادی بوده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی مبتنی بر داده‌های کمی و مطالعات کتابخانه‌ای بوده است. نتیجه این پژوهش داشتن رویکرد و دیدگاه قطبی دولت‌های جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۶ بوده است که منجر به داشتن نگاه مقطعی و عدم استفاده مطلوب از ظرفیت‌های دیپلماسی اقتصادی گردیده است.

دانلود متن کامل مقاله


0 دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *