آمریکا باید واقعیت جمهوری اسلامی ایران را بپذیرد
ترجمه و تخلیص این یادداشت توسط حسین حسامی پژوهشگر اندیشکده دیپلماسی اقتصادی و با اقتباس از مجله عصر اندیشه انجام گردیده است.
«فرید زکریا» اندیشمند برجسته هندی-آمریکایی و تحلیلگر ارشد شبکه CNN با انتشار مقاله اخیر خود در Washington Post ، با تعبیر به اینکه سیاست آمریکا در قبال ایران فروپاشیده و فاقد راهبرد است میافزاید:
جمهوری اسلامی ایران و محور مقاومت واقعیت جدید و خطرناکی است که منطقه با آن روبرو شده است و بیش از هر نتیجهای، ریشه در «فروپاشی سیاست آمریکا هم در دوران بایدن و هم دوران رئیس جمهور سابق ایالات متحده در قبال ایران» دارد.
این مقاله با اشاره به سیاست تهاجمی ایران به فشارهای خارجی از طریق نزدیککردن روابط با جنبشهایی مانند حزبالله در لبنان، حماس در غزه، انصارالله در یمن و «گروههای مسلح» در عراق و سوریه میافزاید: ایران بطور مستمر فرصتهای جدیدی را در منطقه خلق کرده است و نه اینکه از دست بدهد. سپس زکریا به اقدام خروج رئیس جمهور سابق آمریکا از برجام اشاره میکند و عدم حصول توافق در دوره بایدن را دلیل دیگر برای شکست سیاستهای منطقهای آمریکا برمیشمارد.
در بخش دیگری از این مقاله آمده است: هم اکنون این محور مقاومت، اسرائیل را در طولانیترین و خطرناکترین جنگ خود در دههای اخیر فرو بردهاند، ۷۰ درصد از ترافیک دریایی را به بیرون از دریای سرخ منحرف و عراق و سوریه را به کشورهای وابسته قابل اعتماد تبدیل کردهاند.
زکریا رویکرد واشنگتن در قبال ایران طی یک دهه اخیر را مخالفت سرسختانه و فشار قلمداد میکند که از آن تحت عنوان استراتژی نمیتوان نام برد.
وی نتیجه این رویکرد چنین مینویسد که ایران فارغ از محدودیت های برجام، برنامه هستهای خود را به نحو گستردهای پیش برده است. به گفته آژانس بین المللی انرژی اتمی، اکنون اورانیوم غنی شده این کشور ۳۰ برابر بیشتر از حد مجاز توافق هسته ای است.
سپس میافزاید: دولت بایدن میتوانست ریلگذاری را عوض کند اما بیم آن را داشت که در این صورت، واکنش بسیار تندی را از جمهوریخواهان ببینید.
در پایان دکتر فرید زکریا در یادداشت واشنگتنپست خود تحت عنوان” America’s failed approach to Iran can’t really be called a strategy ” مینویسد: آمریکا و متحدان آن باید یک سیاستی را درباره ایران طراحی کنند که این واقعیت را بهرسمیت بشناسد که جمهوری اسلامی وجود دارد و سپس تهدیدها و مجازتهایی را برای بازدارندگی در برابر آن اعمال کنند، اما مشوقهایی هم برای کاهش تنش به همراه داشته باشد.